Przejdź do treści

Oceń swoje relacje w świetle trzech rodzajów przyjaźni Arystotelesa

Sprawdź w duchu ksiąg VIII i IX „Etyki nikomachejskiej” różnicę między znajomością dla korzyści, towarzystwem dla rozrywki a przyjaźnią cnoty.

Cztery spostrzeżenia Arystotelesa o naturze trwałej przyjaźni

  1. 01

    Przyjaźnie korzyści i rozrywki nie są złe — są kruche

    Więź biznesowa lub wspólne wyjścia na mecz są normalną częścią życia, lecz trwają tylko tak długo, jak wspólny interes albo zabawa.

  2. 02

    Przyjaźń doskonała kocha osobę dla niej samej

    W trzecim rodzaju przyjaźni życzysz drugiemu człowiekowi dobra ze względu na to, kim jest jego charakter, a nie za to, co Ci załatwi.

  3. 03

    Głęboka więź wymaga wspólnego czasu i „korca soli”

    Arystoteles był realistą: prawdziwych przyjaciół można mieć w życiu tylko kilkoro, bo uważna obecność i dzielenie losu nie dają się skalować.

  4. 04

    Dobrzy przyjaciele nawzajem szlifują swój charakter

    Jak pisał Arystoteles, przyjaciel jest „drugim ja” (allos autos) — widzi nasze ślepe plamy życzliwiej niż wróg i uczciwiej niż pochlebca.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego Arystoteles poświęcił przyjaźni aż dwie z dziesięciu ksiąg „Etyki nikomachejskiej”?

Uważał przyjaźń za dobro tak kluczowe, że „nikt nie wybrałby życia bez przyjaciół, choćby posiadał wszystkie pozostałe dobra świata” — widział w niej także spoiwo sprawiedliwego państwa.

Jak Michel de Montaigne opisał swoją przyjaźń z Étienne’em de La Boétie?

W słynnym eseju „O przyjaźni” ukuł zdanie wymykające się chłodnej kalkulacji cech: zapytany, dlaczego go kochał, odparł: „Ponieważ to był on; ponieważ to byłem ja”.

Skąd w dorosłym życiu współczesnego człowieka bierze się deficyt przyjaźni trzeciego stopnia?

Kultura wydajności promuje relacje użyteczne („networking”) i bezwysiłkowe, podczas gdy przyjaźń charakteru wymaga nieopłacalnego, regularnego „marnowania czasu” razem bez agendy.

Dowiedz się więcej

Powiązane poradniki i wyjaśnienia do tego zadania